Τάσεις φυγής... Σαν να εχεις ενα πελωριο μαγνητη να σε τραβα σε ενα και μονο σημειο του οριζοντα.Να θελεις να τρεξεις εκει που δεν υπαρχουν δρομοι ή εκει που οι δρομοι ειναι στρωμενοι με γυαλι...Να σε κουραζουν οι ανθρωποι και να απορριπτεις ακουσια αυτα που σου προσφερουν απλοχερα ,να μην μπορεις να δωσεις κατι οταν υπαρχει ανταλλαγμα γιατι σου φαινεται ψευτικο. Να θελεις να χορεψεις ακομα και οταν σταματησει η μουσικη γιατι το αποθηκευσε η καρδια σου για να το αναπαραγει στις πιο ακαταλληλες στιγμες. Να σε πιανει ενας κομπος στο στομαχι οταν υπαρχει ησυχια στο τραπεζι με φιλους. Πηδωντας απο το ενα θραυσμα παγου στο αλλο νοιωθωντας το κρυο αλλα η στερια να απομακρυνεται σε καθε σου αλμα. Οι λεξεις σταματουν να σου δινουν εικονες και μενει μονο η μουσικη να γεμιζει χρωμα το μυαλο σου. Φευγει και αυτη σαν την εχει καποιος αλλος αναγκη και μενεις τελειως μονος σου ,με τον ασπρο καμβα του μυαλου σου. Συντομα ομως ο κομπος στο στομαχι επιστρεφει, τωρα διψασμενος να μιλησει,να αγγιξει, να κοιταξει στα ματια ... να βυθιστει στα χρωματα της ιριδας και να μπει στο μικρο μαυρο κελι στο κεντρο της μεχρι να κουραστει ξανα.