Περι διαβολων

ΜΗΔΕΝ. Σκεφτου καθε αποφαση της στιγμης να πρεπει να αρκεφκει που το μηδεν.Σαν να πρεπει να χτιζεις παντα που την αρχη ,τουτην την ηλιθια ιδεα ασπαζεται το χαζο μυαλουδακι μου που εχει την ταση να μιλα και να σκεφτεται χωρις εμενα. Να απαρνιεσαι ολα τα ευεργετηματα που σε εκαναν αυτο που εισαι σημερα επειδη ο παραγοντας που τα καθορισε ειναι η τυχη και οχι κατι αλλο πιο υποκειμενικο πιο...αυθαιρετο. Εχει την γοητευτικη του αποψη αλλα εχει και την συντηριτικη του οπισθοδρομικη του πλευρα. Μια σφηνα ειναι μεσα στο κεφαλι μου και μου λαλει συνεχεια πως εισαι οτι εισαι γυμνος χωρις στεγη και το μονο σου πληρεξουσιο ειναι το μυαλο σου και τα γονιδια σου που πρεπει αναλογα να συμμορφωθεις ή να κυρηξεις πολεμο μαζι τους. Σημερα εκαμα καποιον να λυπηθει για μενα και το τι ειπα...σωστο ή λαθος εν σχετικο ,ηθικο ή ανηθικο προσπαθω να το αποβαλω ,αλλα το γεγονος ειναι οτι ενιωσα ασχημα κατι που δεν μπορω να καμπυλωσω για να το παρουσιασω αλλιως. Εν ξερω γιατι ειμαι τοσο σκληρος με τον εαυτο μου ,παντα ημουν, και στα εικοσι μου χρονια δεν βλεπω κατι να αλλαζει λογω εγωισμου ή λαθος εκτιμησης βαθμου αξιολογησης. Παντως ενα πραγμα ξερω να λεω για παρηγορια ...πως οταν κλεινω τα ματια μου βλεπω αγαπη να πλανιεται στους καλους ανθρωπους και να τους ξεκουραζει εστω για μια βραδια η συνειδηση μας τα κορμια τους.