What do you crave and what do you love?
What does your soul demand to be fed with?
What makes you cry from joy?
What do you enjoy the most?
Who do you love,who do you hate?

Sit back... calm down ... measure your palse... stare at the deep ebony of nothingness... do nothing.

Stand up... jump so that you can feel the blood going back into your heart... feel the air filling your empty lungs...cry out as loud as you can....think of movement...think of bright colours...think of you.

-BLACK WINDOWS OF PAINT I SCRATCHED WITH MY NAILS , I SEE OTHERS JUST LIKE ME,WHY DON΄Τ THEY TRY TO ESCAPE-

Get into it like you never it .Don΄t feel the breeze of what you can do. Feel the pain of it under your skin. BURN

Παεννω που λετε την θαλασσουα μου τζαι παρκαρισκω σε ενα παρκινκ ποτζινα τα χωραφκια του δημου.Επιστρεφω πισω τζαι βρισκω εναν Χ5 πισω που το χοντουι μου και ενα RAV4 αριστερα του. Τελοσπαντων ειπα ...ατε εν θα το παρω πολλα στραβα. Παω στο εστιατοριο διπλα να ρωτησω τον ιδιοκτητη αν ειδε τιποτε. Ετσι οπως του μιλω πετασσεται ενας αναγιουμενος με κατι ασπρα μουσουδκια τζαι βουκουες γιαλυστερες τζαι σιντιχανει μου οπως τον δκιαολεμενο ''ΙΝΤΑΜΠΟΝ ΡΕ ΜΙΤΣΙ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΜΕ ΤΟ BMW ΜΟΥ''....
Επιαν με οι δαιμονοι μου.... Εκρυψα ομως γιατι τουτοι οι ''ανθρωποι'' εν νακκουριν κριμα.Ατε τωρα να του εξηγησεις πως εν πολλα λλιος ο νους του τζαι πως ο βαθμος αντιληψης του για τα πραματα γυρω του εν τοσο μιτσις που εν να χασκιαστει. Πως το μονο που καμνει ειναι να πασσινισκει τζαι να λαμποκοπουν οι βουκουες του (οπως το κωλουι του μωρου), να γεμωνει το στομαν του με σαλιο για να φτυσει την λεξη BMW με τοσο παθος που ισως να εν τζαι η μονη ηδονη που εζησε ποττε στη ζωη του.ΡΕ ΓΕΡΟΥΘΚΙΑ !!! Εφασας το καφενειο, το φαι τζαι να λιμπιζεστε μαλακιες για να σηκωνουνται για λλιο οι τριχουες πας τα αρχιδια σας. Εσινιθησατε που τις αβουλες γυναικουες σας να σιιφκουν την κελλε τους τζαι νομιζετε κρατατε τον θεο που τα αρτζιδκια.

Η αναζητηση , το παιχνιδι. Να οδευεις προς το βορρα για να βρεις τον εαυτο σου Δεν εισαι εδω, δεν εισαι πουθενα. Ετσι ειναι. Δεν επιλεγεις να σβησεις τον εαυτο σου απο καπου,γιατι μετα σε κυναηγαει. Σε κυνηγαει σε καθε γωνια οταν βαδιζεις μοναχος σου, οταν οδηγας το αμαξι του ζαλισμενου φιλου σου ,οταν η κιθαρα ειναι ξεκουρδιστη. Φτιαξε,φτιαξε και ξαναφτιαξε. Το χωμα θα ερθει να σε βρει καταμουτρα πριν πεθανεις αν δεν τα φτιαξεις ..................... ΦΟΒΟΣ παλι και παλι και ξανα οταν τελειωσει το τελευταιο παλι. Οταν θα ακουμπας το τραπεζακι και γλιστρας απο ενα σκαμπο σκυμμενος στο τραπεζακι σου και θα θυμασαι. Φτιξε φτιαξε και ξαναφτιαξε.

Τρομος σε σενα τρομος σε αυτην ΤΡΟΜΟΣ .Αυτος ο κοσμος ζηταει για ενα ζευγαρακι να δινει φιλια στην παραλια. Εσυ ζητας για ενα τοπιο που ο οριζοντας σε κανει να δακρυζεις. Τι θελεις?

Μουσικη. ΜΟΥΣΙΚΗ

Εισαι αρκετα καλος αλλα οχι αυτο που ψαχνω και εξαλλου εσυ δεν μπορεις να πεις σε αγαπω. Δεν εισαι ,δεν κανεις.

''Η μια νυχτα δεν ειναι μια ζωη ''. Για μενα ειναι.

Και παλι κατι λεξεις βγαινουν δειλα δειλα. Σερνονται εξω απο τα την καρδια , παραπατουν στο μυαλο για να παραταχθουν μπρος τη λογικη ξαφνιασμενες και να κοκκινισουν. Ντρεπονται μια στιγμη για τη φυση τους αλλα μετα θυμαμαι πως η ντροπη ειναι σε αλλους πιο μεγαλη και πως αυτοι που αγαπω δεν δεχονται ντροπη απο εμενα.

Ακονιζω λιγο το μαχαιρι μου ,γιατι οι λεξεις πονανε, και πληγωνω ενα ακομα κομματι χαρτι.Μεσα απο τα ουρλιαχτα του ποναω και εγω και κανω το λογο μου πιο απαλο , πιο τρυφερο. Χαιδευω το χαρτι με λεξεις ομορφες οπως χαιδευω την καρδια μου οταν αγαπαει με λαθος τροπο. Στεκομαι λιγο πισω.... τρια βηματα απο το τετραδιο ... τρια βηματα απο τη ροη της νυχτας. Σημερα η μερα ηταν παλι γκριζα. Τα χρωματα μονο απο στιχους τραγουδιων. Για οτι γινει φταιω εγω , για οτι γινει φταιν οι αλλοι.

Το κοριτσι στην ακρη του μπαρ κοιταει. Σαν να ξεπροβαλε απο μυθιστορημα του Ντοστογιεφσκι , και εγω ο Ηλιθιος που δεν ακολουθαει. Να χολαινομαι εκει στην καρεκλα μου να μουλιαζω στο ποτο να τραγουδαω με τα μεγαφωνα. Γιατι να ασχοληθω αλλοστε. Βλεπω το τελος , το εζησα. Η ιστορια τελειωνει με πολλη ποιηση απο μενα και παρεξενεμενες ματιες απο τη αλλη. Παραγγελω αλλη μια μπυρα .γερνω πισω στην καρεκλα,τα ποδια ψηλα,βγαζω τα γυαλια και τα τοποθετω με προσοχη στο τραπεζι διπλα απο τα αδεια μπουκαλια..... ''ελα επιτελους και πες τη λυπη να μη χτυπαει την πορτα μου πια ,πες της απλα εφυγε,λειπει,εδω δεν μενει κανενας πια.....''

Κολυμποντας στα ζεστα ρευματα καποιου σκοτεινου βυθου που με φοβιζει αλλα πρεπει να κατακτησω. Τα κοραλλια να μου δειχνουν το ασχημο τους προσωπο , τα ψαρια να μου κρυβονται ,το φως να μην λεει να φτασει τοσο χαμηλα. Γεματος με εμενα κλεινω τα ματια και καταλαβαινω οτι υπαρχουν πιο σκοτεινα μερη. Μερη που παμε συχνα οταν ξεχναμε οτι τα χερια μας ειναι ακομα δυνατα ,τα ποδια μας ετοιμα να τρεξουν και οτι το μυαλο μας ειναι παντα ετοιμο να γεμισει.

Στο βορρα μια νεραιδα μου χτυπησε την πορτα για να ξαφνιαστω.Να στραφω πισω και να δω τις εκατομυρια πορτες που εχανα τοσο καιρο ,να γονατισω για ακομα μια φορα και να παραδεχτω ποσο μικρος ειμαι.

...παλι φυσαει ζεστος αερας και ο αμμος ακομα στα παπουτσια μου.

ΡΟΥΦΗΧΤΡΕΣ .

Κατι ανθρωποι που σκοτωνουν παντα τι στιγμη και μολυνουν τον αερα με αρνητικη ενέργεια.Εισαι κοντα τους και νοιωθεις να σου ρουφα καποιος καθε μορφή έμπνευσης και εσωτερικης γαλήνης. Βασικα οτι και να πεις εν πολλα λλιο. Εν καταστροφικοι. Εν ανθρωποι που εν τους αρεσκουν τα ανεκδοτα που εν παραστατικα με πολλες φωνες και θεατρικη μορφη. Εν ανθρωποι που καθουνται μπροστα που την τελεοραση για να χαλαρωσουν αντι να ακουσουν μουσικη. Που ξερουν παντα ποτε να σταματησουν να πινουν.!!! Που ουλλη τους η ζωη περιστρεφεται γυρω που την θεληση για αδρανεια και οχι για κινηση .Που εν βουτουν που την αποβαθρα αμαν σκοτεινιασει. Που κρυφκουνται μες το δωματιο του εστω και αν εν καλοκαιρι. Που αγαπουν χωρις να καμνουν μαλακιες. Που ερωτευκουνται χωρις να τα καμνουν σκατα τις μισες φορες. Που η εννοια τους εν η αποκατασταση σε ουλους τους τομεις. Που πιστευκουν ακομα στην ιστορια που μας εμαθενναν στο δημοτικο και το γυμνασιο. Που γιορταζουν μεγαλα γεγονοτα χωρις να χορευκουν και που εν συγκινουνται οταν βλεπουν ταινιες οπως το Amelie και το Pursuit of Happiness.

Ας πουμε ρε ανθρωπε ποσο να φοβασαι ....? Εν κουραστικο να σκεφτεσαι παντα και να σχεδιαζεις και να μιλας και να λαλεις αστεια που ακουσες στην τηλεοραση και να φορεις τα ρουχα σου συγηρισμενα και, και , και και ........ να σκονταφτεις στο παρελθον.

Ανεπαρκεια. Να γονατιζεις μετα απο καθε αποτυχια ,να τρεμεις μη στιγματιστεις. Να ταλαντευεσαι στην αποτυχια του να εισαι κυνικος και του να αγαπας το καθε τι ως θαυμα. Τι ειναι αληθεια και τι αυταπατη ,αν πλαθεις εσυ τα συναισθηματα σου για να κυλα η ζωη σου σαν φτηνη ταινια. Να εισαι στιχοι σε τραγουδι αλλα οχι η μουσικη του....

Έξυπνος,καλος,τρυφερος,ρομαντικος,βλακας,κακος,εμπνευστικος,ειρωνας,κυνικος,ομορφος, ασχημος,ζωντανος,νεκρος,αδειος,γεματος,φιλος,εχθρος,ψευτης.

Αλλα και παλι ολα καθαριζουν οταν νοιωθεις την καρδια σου να χτυπα θελοντας να σπασει το στηθος σου.Οταν νοιωθεις οτι ο αερας που εισπνεεις ειναι γεματος ενεργεια.Οταν καποιος σου λεει οτι σε σκεφτεται εστω και σαν μια εικονα μονο. Εχουμε τοσο χρονο για να ξοδεψουμε στο να χτυπαμε τους τοιχους γυρω μας , εμεις ομως συνεχισουμε να κτιζουμε.

Αντιο αντιο χρυσο μου κλουβι.

Χορευοντας με κλειστα τα ματια του σταματησε μπροστα στη βιτρινα της ζωης του.Κοιταξε τα φτηνα πραγματα που καταφερε να αναρτησει εκει ετοιμα καθε στιγμη για να πουληθουν. Εριξε μια κλοτσια να σπασει το γυαλι και συνεχισε το χορο. Τον σταματησε ο αστυνομος να τον ρωτησει γιατι να σπασει ολα οσα ειχε. Αυτος απαντα με ενα πλατυ χαμογελο και με βουρκωμενα τα ματια ενω πηδουσε στον αερα ... για να μπορω να πεταξω ελαφρυς.

Σαν να χανεται η γενια μας και να ξαναβρισκεται στις πιο δυσκολες καταστασεις,τουλαχιστον ετσι λαλουν. Παντα ομως να χρειαζεται λιγος πονος για να κανει μερικους εγκεφαλους να συγχρονιστουν ,τραγικη μοιρα.

Φωτιες παντου για τα λεφτα που φαγανε οι ''μεγαλοι" που μαλλων πολυ μικροι μου φαινονται. Παντου διακομωδιση της καταστασης απο δημοσιογραφους και ηθοποιους για να ανοιγουν τα ματια στον κοσμο με τον τροπο που πρεπει, απλα και χωρις διπλωματικες μαλακιες.

Ακουσα εν να κοψουν επιδοματα στους φοιτητες γιατι ελειψαν τους τα ριαλλια, αλλα εν να πολλινουν τζαι τους βουλευτες. Εν να πελλανω αν εσπουδασαν τζιολας τζαι σκεφτουνται ετσι πολλα ομορφα και λογικα.

Ο Αρχιεπισκοπος οποτε παρουσιαζεται καπου πρεπει να παιζει η μουσικουα του GODFATHER που πισω αφου ουλλοι φιλουν του το χερι του σαν να τζαι εν το τελευταιο χερι που εμεινε τζαι θαυμαζουντο ..... ΟΥΑΟΥ ΠΕΕΛΛΕΕΕ ΧΕΡΡΡΙΙ.!!!!! Τζινος μαναμου χαραμιζεται επρεπε να παει πουποτε να σπουδασει οικονομικα τζαι να παρατησει τους ανοργασμικους (παπαες) που φορουν μαυρα οπως τες νυχτεριδες ....φορησε ρε κουμπαρε κανενα κοτσσινο ξιμασχαλο ή κανενα μπλετουι τζαι πιεννε θαλασσουα να ερτεις σε επαφη με τη φυση. Γαμωτο στανιο μου δηλαδη.

Η ιστορια εν παλια.Εγραψαν τοσα βιβλια για πολεμους και καταστασεις ,οικονομικες επαναστασεις και καινουργιες τασεις που τωρα επαλιηναν αλλα εν απλα μια επαναληψη που εν κερδα κανενας παρα τζινος που εν καλλιτερος στες αυταπατες.

Αρα τι??? Καθουμαστεν και εν καμνουμε τιποτε.Οπως ειπε και ο Γιαννακης του Butler η επανασταση εν τζαι σταματα ή τελειωνει , εν παντα. Φτανει να μεν εν που μεσα μας. Μονο εγω εβαρεθηκα να θωρω πουστογερους στις ειδησεις να μιλουν?

Τι να καμεις και τι να εβρεις ομως μπροστα σου? Παραταξεις που εν οπως τα σιηλουθκια πισω που καποια αλλα γερουθκια που αναθεμαν ποσοι που τουτους εδουλεψαν πραγματικα για να καθουνται τωρα πισω που ενα γραφειο και να λαλουν της γραμματεα τους να λαλει παρακατω οτι εν εν διαθεσιμος τωρα ο ταδε και ο ταδε.
ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ τζαι τιποτε αλλο. Να σπουδασεις τα κοπελουθκια σου κατι που να βκαλει λεφτα για να μεν πεινασει. Παμεν σπουδαζουμε για να μας λαλει ενας οποιοσδηποτε το χαρακτηριστικο ¨Και αν εσπουδασες τι σημαινει? Πως πρεπει να σου δωκουμε δουλεια?¨ . Μετα ειμαστε την υπολοιπη μας ζωη υποδουλοι σε ενα μισθο που πλεων ζεις με την απειλη πως μπορει και τουτος να χαθει που μπροστα σου.

Εν λεω (και μιλω κυριως σε μενα) οτι εχω λυση ή εναλλακτικη ετοιμη και εφαρμοσιμη αλλα γαμωτο κατι παει πολλα λαθος. Που εν η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας. Οχι η ασυδοσια του να καθεσαι και να πληρωνεσαι χωρις να καμνεις τιποτε αλλα η ελευθερια που προυποθετει να υπαρχει φοβος αλλα να μπορεις τουλαχιστον να βλεπεις τα δκιο σου χερια και να λαλεις εν να παλεψω για να καμω κατι ... να κτισω κατι, οχι ομως να σου κοφκουν και τα χερια σου και τα ποδια σου, να σου κοφκουν τη γλωσσα σου και να σου λαλουν περικοπες λογω οικονομικης κρισης,ελλειψη θεσεων και τα συνηθισμενα. Sorry ρε φιλε ξαναδοκιμασε που εν θα εχω τους 700000 εξαδελφους/θειους/ανιψιουες/πεθεραες/γαμπρουες/σιηλουθκια/κατουθκια/τον παππου της γιαγιας του ανιψιου του γαμπρου του πρωτου εξαδελφου του συγαμπρου της συμπεθερας του αρφου του Κωστη του σουβλιτζη της γειτουνιας που επαιζα μιτσις να βολεψω στην δουλεια που θελεις.

Εν να τελειωσει εν ενταξει

Σκεψεις για μισο μπουκαλι μπυρα.Τοσο καιρο να προσπαθεις να καταλαβεις , να ξεχωσεις απο βιβλια και μεθυσμενους γερμενους στο μπαρ. Προσπαθεις να θρεψεις το σκουληκι που πηγαινοερχεται μες τα πιο βαθια σου οργανα. Κατατρωει μνημες ,χαρες ,ιδεες ετσι απλα επειδη πειναει.Χωρις καποιο ιδιαιτερο λογο,χωρις σκοπους που αφηνονται να αιωρουνται απο πανω μας .... τιποτα.Και αυτη η εικονα απο πανω μας , στο θολο του ουρανου μας ,που μας περιοριζει την οραση.Που την χτισαμε εμεις αλλα αμελησαμε να την σπασουμε οταν πλεων μας κανει να κοιταμε μονο προς τα πανω. Την καναμε και καλοβουλη ,να μας αγαπα και να μας νοιαζεται οχι οπως ειναι πραγματικα, η φατσα μας στα χειροτερα της με τα φρυδια ενωμενα να κραταει στο ενα χερι το παρελθον και στο αλλο τιποτα. Να μας χλευαζει που χτιζουμε ακομα κλουβια και τα ονομαζουμε θεους,δεισηδαιμονιες,προκαταληψεις.Αν εν τζαμε οπως πιστευκουν οι πιο πολλοι ας κατεβει κατω αν του περνα να δουμε αν θα αντεξει να εν ανθρωπος για λιγο καιρο.

Poems,prayers and promises

Σημερα εξυπνησα με φυκια στα παπουτσια μου.

Υπαρχουν κατι ξωτικα που πιστευκουν οτι στο τελος του ουρανιου τοξου εχει χρυσαφι.

Οταν δεν μπορεις να σηκωσεις το σωμα σου αρχιζεις να μιλας για να φτασουν τα λογια σου εκει που δεν μπορεις να πας με το κορμι σου.

Ειμαι ερωτευμενος με τη θαλασσα την νυχτα.

...κοιταει τις θαλασσες και ολο φωναζει , βιρα .

Χωρις νοημα

Ανθρωποι μαθαινουν να αγαπουν με χιλιους διαφορετικους τροπους. Να στρωνουν το σωμα και τη ψυχη τους στα ποδια των αλλων που αγαπουν. Αλλα γι΄αυτο κλαινε...

Ανθρωποι μαθαινουν να μισουν με μυριαδες τροπους. Να μισουν μεχρι το αιμα τους να γινει χολη και να αρχιζει να τους καιει τα σωθικα. Και τοτε κλαινε...

Ανθρωποι τρεχουν ,μαθαινουν ,κοιτανε,σκονταφτουν,πονανε,απογοητευονται,μαγευονται,

τρελλενονται,πινουν,τρωνε ,χεζουν,τραγουδανε,ανοιγοκλεινουν τα βλεφαρα,φωναζουνε,μουντζωνουνε ,βριζουνε,αγκαλιαζουνε,κλεβουνε,φτυνουνε,

σηκωνονται,κανουν τουμπες,ντυνονται ,ξυντυνονται,

κανουν ερωτα,φιλιουνται,ακουνε,γδερνονται,δουλευουν,

κοιμουνται,ξυπνανε,πεθαινουνε,γεννιουνται,ξαναπεθαινουνε,ξαναγενιουνται,πεθαινουνε,

γεννιουνται,ξαναπεθαινουνε,

ξαναγεννιουνται,ξανα...,ξανα...,ξανα...,ξανα...,ξανα...,ξανα...,ξανα....,

ξανα.....,ξανα........,ξανα............................................................................

ΦΟΒΟΣ

Nobody is hungry,nobody is starving.Nobody is homeless and nobody feels pain. Nobody gets angry home after work and beats up his little daugher or son.Nobody is chased by dirty policemen. Nobody has two jobs so that he can look his wife in the eyes after switching on the lights in their bedroom at 2 o clock in the morning.Nobody feels pain. Nobody steals or tries to make easy money.Nobody is indifferent ,nobody is called crazy because he things trust is important.Nobody pays to get to sleep with someone and nobody goes to a place that he pays to get into glamourous buildings and dresses by some stupid ,socially paid of, contract to look cool and accepted.Nobody has empty dreams.Nobody things money are eatable and can produce oxygen.Nobody cuts trees to see something behind them.Well if you believe all that you are not alone, indifference is something we have adapted and by that we have lost the ability to sing inside our souls because it no longer has a voice.We dont sing like we use to ,we dont dance.We thing humanity has reached a maximum but it can not go furter down to the ground.

Δεν παν στο διαολο ,δεν παν στο διαολο τα λεφτα ,οι αναγκες οι κομπλεξικοι και τα παιδια του μπαμπα....

Μα εχει κατι ομορφα Mercedes κατω στις αποθηκες που συμβολιζουν πολλα... Οικονομικη κριση και μαλακιες ,τουτα τα πραματα εν μας αγγιζουν εμας γιατι η κληρονομια μας εν μεγαλη οπως τα πορτοφολια των πολιτικων μας που εν κωλωνουν να παραγείλουν αλεξισφαιρα ολοκαίνουρια αυτοκινητακια.Τωρα οσον αφορα τις περικοπες για τον προυπολογισμο του κρατους ...γιατι να μεν πετσοκοψουμε τους χαζους φοιτητες που νομιζουν οτι η μορφωση αξιζει κατι περισσοτερο απο ενα μεταφορικο μεσο με leather καθισματα και ολα τα extra. Ατε σιορ τωρα μαλακιες εκεινοι να περνουν καλα να ζουν να φουσκωνουν να τους χαιρόμαστε οταν το μικρο τους εγκεφαλο ποτιζει το αιμα της ματαιοδοξιας,να παρελαυνουν μπροστα που το γυαλι μεσα στο μικρο κουτι του σαλονιου μας. Ετσι και και αλλιως σε κουτια ζουν σαν τα ποντικουθκια ,ανημποροι να δουν ποτε το φως του ηλιου . Ο Διογενης παντως αν εζουσε τωρα ηταν να θελει πολλα φυτιλια για το φαναρι του.

http://www.youtube.com/watch?v=9ALNtgYrhKk

Κατι απλως γραμμενο

Ναι αλλα...Ιντα ωραια να πορωνεσαι ,να γερνεις την κεφαλι σου πισω και να τραγουδας ενα τραγουδι που ξερεις τα λογια του. Εν το ιδιο καπως με μια σκεψη που την γυροφερνεις πολλην καιρο μεσα στο μυαλο σου αλλα απλα επαναλαμβανεις την ωσπου οι εκατο δισεκατομυρια νευρωνες του απειροελαχιστης σημασιας (αλλα απεριοριστης ισχυς και ακτινας δρασης) εγκεφαλου σου μαθαινουν να την προσπερνουν και να την μετατρεπουν σε read only memory στερωντας σου ανευ τυψεων την αρχικη επιρροη της. Αλλα εσυ τραγουδας με την μπυρα σου διπλα να γελα με ενα χαμογελο γεματο ειρωνια . Ειρωνια γιατι..? Επειδη περιμενουν σε τοσα πολλα και η μπυρα ξεγελα σε σαν τη πιο απιστη γυναικα , ξεχουρδιζει σε καθε φορα που βρισκεις την μελωδια που να πηγαινει με τον ρυθμο της καρδιας σου ,καρδια τελοσπαντων ...οτι να ναι...! Ξερεις κατι εν τουτα τα ¨οτι να ναι ¨ που με σκοτωνουν. Τωρα πρεπει να γραψω κατι ωραιο για να κλεισω....¨ΟΜΟΡΦΙΑ¨ .Ομορφια στην σκεψη ,στην αγαπη , στην μουσικη και στο καθε χαμογελο που αναγεννιεται απο πολυχρονη σταχτη.

Περι διαβολων

ΜΗΔΕΝ. Σκεφτου καθε αποφαση της στιγμης να πρεπει να αρκεφκει που το μηδεν.Σαν να πρεπει να χτιζεις παντα που την αρχη ,τουτην την ηλιθια ιδεα ασπαζεται το χαζο μυαλουδακι μου που εχει την ταση να μιλα και να σκεφτεται χωρις εμενα. Να απαρνιεσαι ολα τα ευεργετηματα που σε εκαναν αυτο που εισαι σημερα επειδη ο παραγοντας που τα καθορισε ειναι η τυχη και οχι κατι αλλο πιο υποκειμενικο πιο...αυθαιρετο. Εχει την γοητευτικη του αποψη αλλα εχει και την συντηριτικη του οπισθοδρομικη του πλευρα. Μια σφηνα ειναι μεσα στο κεφαλι μου και μου λαλει συνεχεια πως εισαι οτι εισαι γυμνος χωρις στεγη και το μονο σου πληρεξουσιο ειναι το μυαλο σου και τα γονιδια σου που πρεπει αναλογα να συμμορφωθεις ή να κυρηξεις πολεμο μαζι τους. Σημερα εκαμα καποιον να λυπηθει για μενα και το τι ειπα...σωστο ή λαθος εν σχετικο ,ηθικο ή ανηθικο προσπαθω να το αποβαλω ,αλλα το γεγονος ειναι οτι ενιωσα ασχημα κατι που δεν μπορω να καμπυλωσω για να το παρουσιασω αλλιως. Εν ξερω γιατι ειμαι τοσο σκληρος με τον εαυτο μου ,παντα ημουν, και στα εικοσι μου χρονια δεν βλεπω κατι να αλλαζει λογω εγωισμου ή λαθος εκτιμησης βαθμου αξιολογησης. Παντως ενα πραγμα ξερω να λεω για παρηγορια ...πως οταν κλεινω τα ματια μου βλεπω αγαπη να πλανιεται στους καλους ανθρωπους και να τους ξεκουραζει εστω για μια βραδια η συνειδηση μας τα κορμια τους.

Τάσεις φυγής... Σαν να εχεις ενα πελωριο μαγνητη να σε τραβα σε ενα και μονο σημειο του οριζοντα.Να θελεις να τρεξεις εκει που δεν υπαρχουν δρομοι ή εκει που οι δρομοι ειναι στρωμενοι με γυαλι...Να σε κουραζουν οι ανθρωποι και να απορριπτεις ακουσια αυτα που σου προσφερουν απλοχερα ,να μην μπορεις να δωσεις κατι οταν υπαρχει ανταλλαγμα γιατι σου φαινεται ψευτικο. Να θελεις να χορεψεις ακομα και οταν σταματησει η μουσικη γιατι το αποθηκευσε η καρδια σου για να το αναπαραγει στις πιο ακαταλληλες στιγμες. Να σε πιανει ενας κομπος στο στομαχι οταν υπαρχει ησυχια στο τραπεζι με φιλους. Πηδωντας απο το ενα θραυσμα παγου στο αλλο νοιωθωντας το κρυο αλλα η στερια να απομακρυνεται σε καθε σου αλμα. Οι λεξεις σταματουν να σου δινουν εικονες και μενει μονο η μουσικη να γεμιζει χρωμα το μυαλο σου. Φευγει και αυτη σαν την εχει καποιος αλλος αναγκη και μενεις τελειως μονος σου ,με τον ασπρο καμβα του μυαλου σου. Συντομα ομως ο κομπος στο στομαχι επιστρεφει, τωρα διψασμενος να μιλησει,να αγγιξει, να κοιταξει στα ματια ... να βυθιστει στα χρωματα της ιριδας και να μπει στο μικρο μαυρο κελι στο κεντρο της μεχρι να κουραστει ξανα.

Hey boss! You have everything but you are missing one thing that is the final string to set you free...Madness!!

Zorba

Today a young man on acid realised that all matter is merely condensed to a slow vibration.
That we are all one consciousness experiencing itself subjectively.
There is no such thing as death. Life is only a dream and we are the imagination of ourselves.

Bill Hicks

http://www.youtube.com/watch?v=6VAkOhXIsI0

http://www.youtube.com/watch?v=r9nd3H9gkDw

some magic!

Περι ανθρωπων

Συνηθως αμαν αρκεψεις να μιλας για κατι πρεπει να εχεις πριν ενα ερεθισμα, κατι σαν επιφοιτηση ή σαν να μπαινει το αγιος φως μεσα σου (για οσους πιστευκουν σε τοσο παλια παραμυθια).Μερικες φορες εχω το τουτο αλλα εν μετα που λλια ποτα .... ετσι εν να εβρω τα βηματα μου γραφοντας σιγα σιγα.Βασικα θελω να μιλισω για εναν ανθρωπο γυρω στα 45 του και πως ο ανθρωπος τουτος καμνει την κουβεντα "mind the gap" να ακουεται περα για περα αληθινη.Δουλευκει ως στρατιωτικος για πολλα χρονια, ηταν η μονη δουλεια που εγνωρισε ποτε, και τωρα φτανει να ειναι ανωτερος αξιωματικος .Εχει τεσσερα παιδια και ενα εισοδημα ...στρατιωτικου με πολλα χρονια στην υπηρεσια.Ετυχε να τον γνωρισω πριν κατι μηνες και με εκπλησσει που δεν υπαρχει τιποτε ενδιαφερον πανω του.Βασικα εν εκπληκτικο.Μερικοι εν να πουν,μα εν γινεται! αλλα εγω τουλαχιστον ετσι πιστευκω.Το λοιπον τουτον τον ανθρωπο εν τον ακουσα ποτε να μιλα για πατριδα ,ιδανικα,και αλλες μαλακιες του ειδους ,καταλοιπα μιας εθνικιστικης περιοδου που μερικοι μπερδευουν ακομα με γνησια αγαπη προς τον χωρο που εχασαν απο ενα εισβολεα(γνωστη η ιστορια ,τετριμμενο το θεμα).Ουσιαστικα μιλα για τα κατορθωματα του ως ανθρωπος με καριερα φουσκωνοντας με τα φρου φρου και αρωματα που εστολισε το δεντρο της ματαιοδοξιας του.Σαν να ακουεις για μια χελωνα που στολιζει το εσωτερικο του καβουκιου της με σερπαντινες και μαλακιουλλες.Ενα γεγονος που δεν ξερω αν επιφερει καποια βαρυτητα στο θεμα ειναι πως ο ιδιος δεν ειναι προσφυγας .Ειναι ενας ανθρωπος λοιπον που οι γυρω του χλευαζουν την προσωπικοτητα του και ο ιδιος επιβαρυνει την θεση του συνομοτοντας με δολιους τροπους εναντιον των γυρω του.Αρα μπορει καποιος να τον χαρακτηρισει ως προιον μιας συνουσιας τοσο αρρωστημενης (υποκειμενικα μιλωντας) που δεν θα του επιτρεψει ποτε να ξεφυγει απο την εσωτερικη αγωνια να φοβαται τους γυρω του.Και ερκουμαστεν στην λεξη που εγιρευκα ..φοβος.Αξιζει να μπογιατιζεις με ασπρη μπογια ενα ασπρο τοιχο και να φοβασαι μεν σου κλεψουν τον τοιχο?Επειδη ως τωρα τουτος ο ανθρωπος τουτον εκαταφερε.